ใครจะนึกว่าแค่ดวงไฟกับฉากที่มืดมิด ไม่เพียงแต่จะสามารถถ่ายทอดผลงานศิลปะ ที่สะกดหยุดทุกสายตาให้จ้องมองได้ แต่ยังสร้างความประทับใจให้ได้อย่างน่าทึ่ง จนหลาย ๆ คนได้แรงบันดาลใจนำไปถ่ายภาพของตัวเองบ้าง เพื่อสะท้อนแนวคิดให้ทุกคนได้รู้จักใช้ชีวิต ได้เดินบนเส้นทางของชีวิตในสิ่งที่ตัวเองเป็น ได้เจอเส้นทางที่ถนัด
สองคนยลตามช่อง คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม อีกคนตาแหลมคม เห็นดวงดาวอยู่พราวพราย คือการสื่อสารกับสังคมว่า ในทุกๆคน ทุกๆอาชีพ ทุกๆหน้าที่ ควรมีสิทธิที่จะเลือกมองไม่ว่าจะมองในมุมใดๆ จะเห็นดวงดาวพร่างพรายหรือจะเห็นเพียงโคลนตมก็ตาม สิ่งที่น่ายินดีคือการที่ยังมี “ช่อง” ให้เรามอง หากเราอยู่ในสังคมที่ปราศจาก “ช่อง” ให้มองแล้วเราก็จะไม่เห็นอะไรเลยนอกเสียจากตัวเองกับกรอบความคิดที่แบนราบ
บรรดา นางฟ้า นางสวรรค์ นางสงกรานต์ ฯลฯ เปลือยหน้าอก ในภาพเขียนที่มีความผสมผสานกันระหว่างความเป็นอุดมคติ และเหมือนจริง อาจเป็นสิ่งที่คนทั่วไปคุ้นชินมากกว่า เมื่อเอ่ยถึงผลงานศิลปะของ สมภพ บุตราช แต่ที่ผ่านมา ขณะใช้สีเขียนภาพสวยงามๆแบบที่คนทั่วไปเห็นแล้วสามารถประทับใจได้ไม่ยาก สมภพยังใช้ดินเขียนภาพเหมือน (Portrait) ของผู้คนจำนวนมาก เก็บเอาไว้ด้วย
ชวนให้ขนลุก หลายคนบอกอย่างนั้น เมื่อได้ชมภาพถ่ายชุด For Those Who Died Trying ที่ถูกแชร์ต่อๆกันมาเป็นจำนวนมากในช่วงไม่กี่วันมานี้ ทั้งที่ภาพถ่ายแต่ละภาพ เป็นแค่ภาพหน้าตรงของบุคคลต่างๆแบบภาพถ่ายติดบัตร หรือภาพถ่ายในกรอบรูป แบบที่ตั้งโชว์ไว้ภายในบ้าน ในงานศพ ฯลฯ ซึ่งคล้ายถูกนำไปซ้อนทับหรือวางถ่ายอีกทีท่ามกลางฉากหลังที่แสนจะธรรมดา
นอกจากภาพถ่ายแต่ละ จะบันทึกภาพความหลากหลายของผู้คนที่อาศัยและใช้ชีวิตอยู่ในปากคลองตลาด ตลอดผู้คนภายนอกที่แวะเวียนไปยังปากคลองตลาด ด้วยเหตุผลต่างๆ ตัวอักษรบนภาพถ่าย ยังสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเหล่านั้นกับปากคลองตลาดในด้านต่างๆ และสะท้อนความเห็นของพวกเขาด้วยว่าจะเกิดผลกระทบอะไรบ้างหากไม่มีปากคลองตลาด