เสียงลมหนาวพัดดังหวีดหวิวอื้ออึง อยู่ที่ข้างนอก กอไผ่ข้างบ้านไหวเอนตามแรงลมเสียดสีกับผนังไม้ดัง ออดแอด..ออดแอด ในความสลัวลางของยามฟ้าสางนั้น ฉันได้สัมผัสแล้วกับลมหนาว ที่พัดมาอย่างครื้นเครงให้หมู่ใบไม้สั่นไหวไกวเอนและส่งเสียงอันราวกับเสียงหัวเราะ
ระยะเวลา 30 ปี ที่แต่ละคนต่างจบการศึกษาและออกไปดำเนินชีวิต บ้างเป็นศิลปินอิสระ ครูศิลปะ นักโฆษณา นักออกแบบ ทำงานด้านภาพยนตร์ ทำธุรกิจส่วนตัว ฯลฯ และทำให้แทบไม่มีเวลาได้พบปะกัน เมื่อปี พ.ศ.2555 ชาว จ.ป.ร.36 ได้รวมตัวกัน เพื่อสร้างสิ่งที่พวกเขานิยามว่า “รูปธรรมของมิตรภาพบนเส้นทางการสร้างสรรค์”
“ผมภูมิใจอะ เราเกิดที่ไหนเราก็ต้องภูมิใจในพื้นถิ่นของเรา” ทรงฤทธิ์ เหมือยพรม ชาว จ.สกลนคร เป็นอีกหนึ่งศิลปินรุ่นใหม่ ที่พยามจะสื่อถึงความรักความภูมิใจในพื้นถิ่นที่เกิดมา ผ่านงานศิลปะของตนเอง