อาจารย์ท่านนั้นฝากฝังความคิดและความหวังมากับฉัน “ผมอยากเห็นเหลือเกินคนที่เป็นคนท้องถิ่นจริงๆ แล้วทำงานดินเผา ทำงานเรื่องประวัติของหมู่บ้านเราเมืองเรา ผมหาเหลือเกินคนแบบนั้น” ฉันยิ้มรับคำพูดของอาจารย์ที่เพิ่งได้พบเจอ แล้วตอบกลับไปแบบสบายๆ ว่า ก็บางทีหนูอาจจะเป็นคนรุ่นนั้นกลับชาติมาเกิดกระมังคะอาจารย์ แต่มาในชาตินี้หนูก็ทำในแบบของหนู ในความเฉพาะเจาะจงที่หนูสนใจ แต่มันก็ยังคงความมีวิญญาณของนักปั้นดิน ที่บรรพบุรุษในท้องถิ่นนี้เคยเป็นมา
ในเดือนมกราคมปีนี้ จะขับเคลื่อนไปมอบความบันเทิงและสร้างการเรียนรู้ให้กับเยาวชนและชุมชนในพื้นที่ต่างๆทั่วประเทศ โดยเฉพาะพื้นที่ ที่ไม่มีโรงหนัง หลังจากที่แถลงข่าวเปิดตัวไปเมื่อต้นเดือนธันวาคมปีที่ผ่านมา ณ โรงภาพยนตร์ศรีศาลายา ภายในหอภาพยนตร์
วันแรกของปี 2558 หลายคนเลือกวางชีวิตของตัวเองไว้ที่ “หอศิลป์ริมน่าน” หอศิลป์ซึ่งก่อตั้งโดย วินัย ปราบริปู ศิลปินผู้เป็นชาว อ.ท่าวังผา จ.น่าน ที่หลายปีก่อนตัดสินใจที่ซื้อที่ดินหลายไร่ติดแม่น้ำน่าน บนถนนน่าน –ทุ่งช้าง ด้วยความตั้งใจจะทำเป็นบ้านและสตูดิโอทำงานศิลปะ หลังจากที่เคยชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ มานาน และอยากจะกลับมาปักหลักที่บ้านเกิด